We zijn vandaag naar het noorden gereden en hebben een groot deel van de NC500 gereden. En we waren er niet alleen. Omdat deze weg vaak over wegen loopt waar maar één auto door kan, is het vaak wachten op anderen die wensen te passeren of schapen die net over willen steken. Van die tegenliggers zijn er een kwart heel vriendelijk en attent, de rest dus duidelijk niet. Je laat door middel van je hand op te steken zien dat je het fijn vindt dat een ander uit de weg gaat als dat kan. Of je rijdt toch minder dan 30 miles per hour (48 km/u). Of je kent ook perfect de grootte van je auto. Of je weigert niet opzij te gaan als er nog ruimte is. Need I say more? … Dat zijn de attente passanten. Vaak weet je ook niet of het toeristen zijn of lokale inwoners, want een nummerplaat op de auto zegt niet veel. Veel buitenlanders huren een auto voor de tijd dat ze hier rondrijden en plots hoor je Chinezen een conversatie houden bij het uitstappen.
Afijn, op zulke dagen maak je al iets mee. Maar deze route is dan ook niet voor niets de Route 66 van het noorden. En daar willen vele toeristen geweest zijn.
Het werd steeds warmer tot het 29°C werd. Dit is zo ongewoon en kan dus amper een dag of zo duren. Morgen zijn de voorspellingen een heel stuk minder.
We stopten onderweg om naar een ravijn te gaan kijken. Een wandellus laat je vele stappen naar beneden en terug naar boven lopen (of traag bewandelen). Toch een goed initiatief geweest.
En daarna weer op pad (met de auto natuurlijk)
Even een pauze inlassen bij Ardvreck Castle. Een ruïne eigenlijk…
Vele mooie plekken op deze route.
En dan kwamen we aan in Bettyhill. We hebben hier een huisje gehuurd en dat betekent een massa mogelijkheden. Eindelijk een wasmachine! We hebben veel ruimte en hebben het hier naar onze zin.
Mooie uitzichten hoor!
BeantwoordenVerwijderenLiesbeth